22-05-2020 1 minuut Rinie van Haren

Door het verleden ingehaald

Door diaken Peter de Snoo


We zijn in de trein met de kleinkinderen onderweg naar het Weeshuismuseum in Amsterdam. We vermaken ons onderweg lekker met een puzzel of sudoku boekje. Tegenover ons zit een man van onze leeftijd. Na enige tijd zegt hij: ‘Ik hoor dat u opa bent.’
‘Ja dat klopt. Van een viertal kleinkinderen’, was mijn reactie.
‘Het is leuk om te horen hoe jullie met elkaar omgaan’ zei hij.
Mijn belangstelling voor deze man was gewekt.
Ik vroeg hem: 'En u? Bent u opa?’
‘Tja’, antwoordde hij, ‘hoe moet ik dat zeggen? Vroeger wilde ik modern zijn en mijn kinderen mochten me Chris noemen. Toen mijn kleinkinderen werden geboren wisten deze niet beter dan dat ik Chris was, dus de eretitel OPA heb ik niet en mijn plaats is voor iedereen onduidelijk, dus niet zoals bij u‘.
Het werd even stil in de coupé. Ook kleine dingen kunnen een groot verdriet veroorzaken. Het verleden had hem ingehaald.




Als eerst op de hoogte?
Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en je bent als eerst op de hoogte van het laatste nieuws.