20-11-2020 2 min. Rinie van Haren

Gedicht van de Week

Deze vierde reeks die nog enkele weken zal duren staat weer vol met gedichten waarin allerlei hedendaagse gebeurtenissen uit het verleden maar ook het heden worden belicht. De ene keer met een lach, dan weer met een traan. Het zijn alledaagse gebeurtenissen die onze huisdichter elke week weer tentoon spreidt. Er is steeds weer één overeenkomst: alle gedichten zijn in ons mooie dialect geschreven.

Gemis

Door Rinie van Haren

Elke’n aovund vur ’t raom
kikt-ie vur zich ût.
Z’n waakvlam brè-andt nog steeds vur heur
z’n aojum waost op de rût.

Naormaote dè de tèd verstrekt
lup zunne spanning op.
Umdè ze ôk vandaag nie kum
Ze gee nie uit zun kop

Hoe kon ut toch zô fout gaon
ze hân ’t saam zo goed.
Ze wônden drie jaor samen
in veur- en tegenspoed.

Tot un korte tèd geleeje
noot gin onvertogen woord.
Mar onderlaotst toen zee ze
dè ze zich steeds meer stoort.

Ze miste èchte liefde
d’r was gin romantiek.
Hij is nou immaol zô-tie is,
veul minder fanatiek.

Nou wacht ie alle daage
tot ut wor ès in ‘t begin
hoewel hij ôk wel wit,
dè’s tegen bètter weten in.

Ze brèi-jde d’r un eind aon
verdween mi de Noorderzon.
Iets wè ‘t-ie tot op heejen
mar nie begrijpe kon.

Beproefd mar ôk bedroefd
ervaart-ie z’nne crisis.
De breuk die lèk vurgoed.
Nou dè ze d’r nog steeds nie is


Als eerst op de hoogte?
Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en je bent als eerst op de hoogte van het laatste nieuws.