04-06-2021 2 min. Rinie van Haren

Gedicht van de Week

Wie kent ze niet? En wie zal er bij het zien van een bermmonument niet even met zijn gedachten stilstaan bij het lot van het slachtoffer en zijn of haar nabestaanden? Zo'n bermmonument vormde een inspiratie voor onze huisdichter om er een gedicht over te schrijven en tevens de bermmonumenten eens onder de aandacht te brengen.

Bermmonument

Door Rinie van Haren

Zonder de druk van tèd
fiets ik langs de bomen.
De zon flitst d’r ‘t blad
èsof un foto wor genomen.

Bij de leste boom daor staon
in veul pötjes verse bloemen.
Rondum een houte krûske
zo zal ik ’t mar noemen.

Waxinelichtjes die net ès
twee kearse waare opgebreand.
De stuumkes stake bèì-j
nog net boven ut zeand.

Hier mot in ’t verleeje
un drama zijn voltrokken.
En ongetwijfeld zijn hier
de nabestaonden van geschrokken.

hoe sober is di monument
en de kaole plek in dizze boom.
Ze vertellen mijn in alle stilte
dè hier un eind kwaam aon un droom.

De verse bloemen tonen
dè dizze plek duk wor bezocht.
Es eerbetoon vur iemand
die hier reed in z’n leste bocht.

Noot idder stopte ik vur
zo’n monument in de bèrm
Un rilling lup over m’n lijf.
Ok al is de zon al wèrm.

Ik fiets mar wèr wijer
mar de rest van mun rit
kunde gullie wel raoi-je
waor ik mi mun gedachte zit.


Als eerst op de hoogte?
Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en je bent als eerst op de hoogte van het laatste nieuws.