29-03-2024 8 min. Rinie van Haren

Vertrokken uit Lauwe, serie 3, deel 6

De eerste en tweede serie Vertrokken uit Lauwe die vorig jaar op deze website te volgen waren, kenden zestien afleveringen en evenzovele deelnemers. Elk van hen haalde herinneringen op aan de periode dat hij of zij in Beneden-Leeuwen heeft gewoond en vertelde aansluitend over hoe hij of zij tegenwoordig leeft, woont en werkt. Deze week is de laatste aflevering van deze derde serie geheel bestemd voor Danique de Reuver, tegenwoordig woonachtig in Perth, Australië. Haar boeiende verhaal gaat terug naar de jeugdherinneringen die in Lauwe zijn beleefd, maar ook de niet altijd makkelijke weg die zij nu heeft gekozen en waarbij ze niet zelden haar vastberadenheid en doorzettingsvermogen toont.

Hallo! Of beter zou ik zeggen G'day mate!

Ik ben Danique de Reuver en ik ben geboren op 1 januari, 1994. Dat betekent dat ik nu alweer 30 jaar ben! Tegenwoordig ben ik woonachtig in de prachtige stad Perth, Australië. Hier ben ik beland nadat ik in Melbourne een minor heb gestudeerd, en daarna door het Australische land ben te gaan backpacken. Ik kom oorspronkelijk uit het oude vertrouwde Lauwe en heb er tot mijn 19e levensjaar gewoond. Als ik aan Beneden-Leeuwen denk dan zijn de eerste herinneringen die bij me opkomen van mijn jeugd op de oude basisschool De Leeuwenkuil, de Wiel, de molen, en fietsen over de dijk met opa Huub. En natuurlijk af en toe met mama mee naar de dansschool, en met ons pap mee naar Breierij de Reuver.

Op mijn 19e ben ik geslaagd van het VWO op het Pax Christi College in Druten, en vanaf daar ben ik voor het eerst vertrokken uit Lauwe. Ik wilde graag Gezonsheidswetenschappen studeren en na een aantal universiteiten bezocht te hebben voelde ik me direct thuis in de stad Maastricht. Niet echt een dichtstbijzijnde stad, vanaf Beneden-Leeuwen was het ongeveer 2,5 uur met het openbaar vervoer. In 2013 verhuisde ik vanuit Beneden-Leeuwen naar Maastricht en woonde ik voor het eerst op mezelf.

In het derde studiejaar waren studenten verplicht om een minor te kiezen. De minor is een onderdeel van het derde studiejaar dat je kunt zien als een soort vrij in te delen ruimte. In deze eerste helft van het jaar kun je vakken volgen van een andere studie, kun je je gaan verdiepen in een bepaald onderwerp of juist je kennis verbreden door iets extra’s te gaan leren. Totdat de mogelijkheid in beeld kwam om minorvakken in het buitenland te volgen. Dat vond ik wel interessant. Als snel viel mijn oog op een speciaal land dat voor ons helemaal aan de andere kant van de wereld ligt: Australië.

Ik twijfelde geen moment! Direct schreef ik me in en vanaf toen begon eindelijk het grote avontuur! In Julie 2015 vertrok ik naar Melbourne, waar ik 6 maanden studeerde.

Na een geweldige tijd als student in Melbourne had ik nog 2 maandjes vrije tijd totdat ik terugvloog naar Nederland. In die twee maanden heb ik de grootste reis van mijn leven gemaakt. Van Melbourne naar Tasmanië, van Tasmanië tot Adelaide, door naar Perth, gevlogen naar het hart van Australië in Alice Springs. Uiteindelijk heb ik verre familie bezocht in Port Macquarie en vloog ik terug naar Nederland vanuit het welbekende Sydney. Over het studeren en het reizen heb ik toentertijd een blog bijgehouden. Deze is zelfs nog steeds terug te vinden via https://eenstudentjeinkangoeroeland.wordpress.com !

Eenmaal geland moest ik toch echt weer even thuiskomen in Nederland. De afronding van de studie en het schrijven van mijn bachelor thesis konden mij niet snel genoeg klaar zijn. In Augustus 2016 was ik eindelijk afgestudeerd en al snel boekte ik mijn enkele vliegticket terug naar Australië. In september 2016 vertrok ik opnieuw uit Lauwe en landde ik in Perth, vanaf toen ben ik daar blijven hangen en nu woon ik daar nog steeds!

Het moeilijkste aan de beginperiode van het leven in Australië vond ik eigenlijk het uitzoeken van de belangrijke zaken zoals visums en verzekeringen. Vaak werd ik van het kastje naar de muur gestuurd met vragen, en als immigrant heb je niet alle rechten voor bijvoorbeeld je gezondheidsverzekering. Daarnaast vond ik het interessant om te leren hoe mensen hier over het algemeen in het leven staan. Ze zijn minder direct, minder gehaast, en vooral erg vriendelijk! "No worries", oftewel "geen zorgen", is een veelgebruikte uitspraak.

Doordat ik nu gewend ben aan deze Aussie insteek in het leven mis ik het oude vertrouwde Nederland niet echt. Als ik nu in Nederland op bezoek kom dan voel ik hoe het leven zelfs in het kleine Lauwe toch anders is.

Nadat ik in 2016 terug ben gegaan naar Australië heb ik mezelf een paar jaar beziggehouden met het echte backpackers leven. Ik heb een working-holiday visum gehad en veel tijd besteed aan het leven in een hostel en verschillende baantjes in de horeca. Halverwege moest ik een verplichte 88 dagen doorbrengen op het Aussie platteland en werken op een boerderij of iets vergelijkbaars. In Manjimup heb ik 3 maandjes appels geplukt, iets wat mij door mijn ervaring bij de Flora in Boven-Leeuwen op 15 jarige leeftijd niet vreemd was!

Lange tijd heb ik ook een vriend gehad, die kwam uit Italië. Samen wilden we graag werken aan het verkrijgen van een permanent visum, en dat bleek toch een lastige wens om te vervullen.

We hebben allebei een nieuwe studie moeten oppakken, overbrugging visums moeten aanvragen, en vooral heel veel moeten werken en sparen voor de school en visa kosten. Dat was niet gemakkelijk. Omdat ik tijdens mijn studie in Nederland en als bij baantje al langer in de horeca werkte heb ik besloten hier een horecaopleiding te doen. In Australië kun je namelijk niet zomaar een permanent visum verkrijgen.

Voor een permanent visum moet je in een bepaald vak of bepaalde richting getraind zijn of werkervaring hebben. Dit wordt door de overheid bepaald. Een van de richtingen die mij door een visa agent werd aangeraden was de horeca. In 2019 ben ik begonnen aan een commercial cookery studie, en heb uiteindelijk doorgeleerd voor een advanced diploma in de horeca. Dit duurde 3 jaar en komt overeen met een bachelor van de hoge hotelschool. Tegenwoordig werk ik dus als een Chef de Partie in een Rooftop Bar, totdat mijn permanente visum wordt goedgekeurd. Omdat ik koken altijd al erg leuk vond had ik hier geen problemen mee. Mijn plan voor als mijn visum is goedgekeurd is hopelijk doorleren en specialiseren in voedingswetenschappen.

Dat is ook iets waar Australiërs anders tegen aan kijken. Over het algemeen zijn er erg veel immigranten die later in hun leven de mogelijkheid krijgen om te studeren, de gemiddelde leeftijd voor het afmaken van een studie ligt hier daarom hoger dan in Nederland. Ook wordt er niet zo op neer gekeken als je al iets ouder bent en nog steeds een studie wilt doen, dat zou ik in Nederland op mijn leeftijd bijna niet meer doen. Ik vind het wel erg jammer dat mijn originele studie hier geen permanent visum geeft, maar op deze manier hoop ik het toch combineren zonder in te leveren op mijn interesses.

Mijn leven ziet er hierdoor eigenlijk heel simpel uit. Ik heb vanaf 2020 een fulltime baan in de horeca en meestal maar lang niet altijd heb ik 2 daagjes vrij (maandag en dinsdag). In mijn vrije tijd ben ik af en toe te vinden in Fremantle. Dat is eigenlijk mijn thuisbasis geweest en veel vrienden werken en leven in en om Fremantle. Daarnaast heb leef ik met huisgenootjes die wat jonger zijn dan ikzelf (rond de 25 jaar) en zij studeren geneeskunde, paramedische wetenschappen en environmental sciences. We delen een mooi groot huis met gezamelijke keuken en doen gezamelijke dingen zoals etentjes of een filmavondje als we een zeldzaam moment allemaal thuis zijn. Ook hebben we huisdieren, er zijn twee cavia’s, een slang (jaja het is toch echt Australië), en zelf heb ik twee aquariums.

Omdat Nederland niet echt naast de deur ligt is het lastig regelmatig op bezoek te komen. Eind 2019 gooide het Corona virus ook nog eens extra roet in het eten. Hierdoor werd het lastig voor mij om het land te verlaten, want als je er eenmaal uit was, dan kon je er met mijn visum niet meer in. Voor mijn ouders was het andersom ook moeilijk, vluchten waren lang na het openstellen van de landen peperduur, en het duurde daarom 3 jaar voordat ik eindelijk weer eens naar Nederland kom komen.

De wens om terug te keren naar Lauwe heb ik niet. Vanaf mijn 21e ben ik hier aan de slag geweest, gestudeerd, heel veel werkervaring opgedaan en mijn vriendenkring opgebouwd. Het is niet makkelijk geweest, het werken voor een visum heeft veel geleid tot overwerken en onderbetaald, maar de relaxte levensstijl, het weer en de mensen maken dat best goed.

Momenteel woon ik in een wijk die heet Leeming. Dit ligt vlak bij de Murdoch Universiteit, het ziekenhuis en de bereikbaarheid van en naar de stad is erg goed. De wijk is heerlijk groen en het is er erg veilig. Je kunt hier gerust een blokje om zelfs als het al donker wordt. Het grappige is dat het hier zelfs in de zomer vroeg donker wordt. De zon komt op om 5 uur 'sochtends en gaat 'savonds voor half 8 alweer onder.

De leukste belevenis die ik tot nu toe heb gehad is de reis die ik maakte eind 2015. Het was erg indrukwekkend om zelf een lange reis te maken en zoveel dingen te zien en ontdekken. Zo heb ik 3 dagen vastgezeten op de Indian-Pacific treinreis die me van Adelaide naar Perth gebracht zou moeten hebben, en de indruk die Uluru op me maakte had ik nooit verwacht. Het prachtige landschap van Tasmanië heeft ervoor gezorgd dat ik afgelopen oktober nog een keer ben teruggegaan voor een weekje vakantie.

Met deze laatste aflevering is een eind gekomen aan deze derde serie van Vertrokken uit Lauwe. Volgende week kijken we nog eenmaal terug naar deze succesvolle serie. Nu alvast veel dank aan de deelnemers die deze mooie serie een prachtige invulling hebben gegeven.


Als eerst op de hoogte?
Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief en je bent als eerst op de hoogte van het laatste nieuws.